سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic
  • صفحه اصلی
  • » هرچهارسال قرار است دولتی را انتخاب کنیم که کمتر غارتمان کند!...

هرچهارسال قرار است دولتی را انتخاب کنیم که کمتر غارتمان کند!

چکیده :محمدحسین غیاثی ما قرار است چند ماه دیگر مدیرعامل کشور را انتخاب کنیم تا او چند سرکارگر به نام وزیر را به کار بگمارد. اگر مدیرعامل خوب و مهربان باشد سرکارگرها را هم یحتمل اهل مدارا انتخاب می‌کند اما اگر مدیرعامل بدعنق باشد ای بسا چند قاتل زنجیره‌ای بر ما گمارده شود که اتوبوس ته...


محمدحسین غیاثی

ما قرار است چند ماه دیگر مدیرعامل کشور را انتخاب کنیم تا او چند سرکارگر به نام وزیر را به کار بگمارد. اگر مدیرعامل خوب و مهربان باشد سرکارگرها را هم یحتمل اهل مدارا انتخاب می‌کند اما اگر مدیرعامل بدعنق باشد ای بسا چند قاتل زنجیره‌ای بر ما گمارده شود که اتوبوس ته دره می‌اندازند و سیاستمداران را کاردآجین می‌کنند.

۸۵ درصد اقتصاد ایران دولتی است. ما در ایران رییس‌جمهور انتخاب نمی‌کنیم بلکه مدیرعامل یک شرکت سهامی بزرگ را انتخاب می‌کنیم، از بین چند نفر که هیئت مدیره به ما معرفی می‌کند.

یک دولت مدرن وظایف زیادی بر عهده دارد تا کشور، ملت و جامعه را به سوی سعادتمندی و خوشبختی و نیک‌روزی سوق دهد اما دولت ایران عمده وقت و توانش را صرف تعیین دستمزدها و تنظیم نرخ کالا و خدمات و تصویب بودجه می‌کند. چنین دولتی به طور نسبی توان آن را ندارد که از محیط زیست حفاظت کافی به عمل آورد. بر تولید مواد غذایی نظارت دقیق و استانداردشده اعمال کند. آلودگی هوا را کنترل کند. سفره‌های آب زیرزمینی را حفظ کند. از دست‌اندازی دزدها بر زمین‌های ملی جلوگیری کند. اموال اختلاس شده‌ را از آنها که (طبق ادعای خودشان) به بالا وصلند بازستاند. برای آینده‌ی فاجعه‌بار سلامت ملی تدبیری بیندیشد. حتی مردم خود را مثل کشورهای همسایه درست واکسینه کند!

در سالیانی دراز، از وقتی رئیس‌جمهوردار شده‌ایم، غرض‌مان از کاری که آن را انتخابات می‌نامیم غالباً این بوده است که مدیرعامل بدتر انتخاب نشود. اگر چه در مقاطعی اهدافی دیگر هم داشته‌ایم!

ما در ایران دولت مدرن نداریم.

دولتی داریم که درآمدی مجزا از ملت دارد. درآمدی که از چند هزار شرکت کوچک و بزرگ دولتی یا کنترل‌شده بوسیله‌ی دولت کسب می‌شود. عمدتاً یا نفت و گاز می‌فروشیم یا با نقدینگی آن بازی می‌کنیم و چندبرابر آن هم خودمان پول بی‌ پشتوانه چاپ می‌کنیم و به ریش علم اقتصاد می‌خندیم.

ده شرکت برتر ایران در سال ۹۸ را به ترتیب ببینید؛
پتروشیمی خلیج فارس
پالایش بندرعباس
سرمایه‌گذاری غدیر
فولاد مبارکه‌ی اصفهان
گسترش نفت و گاز پارسیان
بانک ملت
بانک رفاه کارگران
سرمایه‌گذاری پارس آریان
ایران خودرو
بانک صادرات ایران
(این فهرست را سازمان مدیریت صنعتی ایران چند هفته قبل منتشر کرده است.) اینها یا نفت را به کالا تولید می‌کنند یا مزیتشان استفاده از انرژی ارزان نفت است یا با پولهای آن کار می‌کنند!

ما در انتخابات ریاست جمهوری باید رییس این بنگاهها را انتخاب کنیم.

راست می‌گویند آنها که می‌گویند دموکراسی و آزادی بیان و حفاظت محیط زیست و سلامت مواد غذایی و ارتقای سطح بهداشت و درمان و آموزش، در ایران کیلویی چند؟

داربست چنین جامعه‌ای در پایین هرم مازلو روی سر مردمان ریخته، و ما بخش عمده‌ای از هوش و توان و انرژی‌مان را صرف این می‌کنیم که دارایی‌مان بیشتر از قبل سقوط نکند و فردا بدبخت‌تر از امروز نشویم! برای اینکه نیفتیم مجبوریم روی تردمیل اقتصاد همچنان بدویم!
انسان مدرن از محصول تولید شده‌اش جدا شده است. یعنی اگر در جامعه‌ی پیشامدرن فردی کشاورزی می‌کرد گندم را آخر سال برای خودش درو می‌کرد و در خانه انبار می‌کرد و بعد مازاد آنرا می‌فروخت. اکنون ما با محصولی که تولید می‌کنیم رابطه‌ای نداریم.
مثلا کارگران یک کارخانه‌ی فولادسازی یا خودروسازی یا پتروشیمی، کالاهایی را که تولید می‌کنند به خانه نمی‌برند. شرکت آنها را می‌فروشد و به حساب خودش واریز می‌کند و بخشی از آن را به صورت دستمزد به کارگر می‌دهد. این شرکت آنقدر قدرت دارد که هر بلایی خواست سر نیروی کار بیاورد مگر تحت نظارت و کنترل قانون و عوامل آن باشد.

کارگری که در بالا توضیح داده شد، از محصول بیگانه است و حتی به مرور از خود و جهان هم بیگانه می‌شود. من از کارگران زیادی شنیده‌ام که می‌گویند انگیزه‌ای برای کار نداریم. اما بدبختانه نمی‌توانم برایشان نظرات از خودبیگانگی هگل و مارکس را توضیح دهم و کاری را که لوتر و کالون بر سر بشر آوردند، بیان کنم!

ما برای شرکت‌ها کار می‌کنیم و شرکتها به ما دستمزد می‌دهند و این دستمزد، سرمایه‌ای است که باید حفظ کنیم. ملتها، دولتها را انتخاب می‌کنند تا ارزش این دستمزد را حفظ کنند (همچنان که سوئیس ارزش فرانک خودش را حفظ می‌کند) و ضمنا خدمات ضروری دیگری را هم برای آنها سامان ببخشند مثل آموزش، امنیت، بهداشت و سلامت و غیره و غیره و غیره!

نظام حکمرانی در ایران الان برای دهه‌های متوالی تورم را بالا نگاه داشته است. یعنی سوزاندن مستمر دستمزدی که یک نیروی کار می‌گیرد.

علیهذا هرچهارسال ما قرار است دولتی را انتخاب کنیم که کمتر غارتمان کند!

بدبختانه در آخرین انتخاباتی که از ترس جانمان(برای برجام) شرکت کردیم، چنان غارت شده‌ایم که موضوع، از اساس منتفی شده است.

بخشی از آنهایی که ما را به انتخابات دعوت می‌کنند استدلالشان این است که کمتر غارت بشوید بهتر است یا بیشتر؟

*تیتر انتخاب کلمه است



Deprecated: پروندهٔ پوسته بدون comments.php از نگارش 3.0.0 که جایگزینی در دسترس نداردمنسوخ شده است. لطفاً یک قالب comments.php در پوستهٔ خود قرار دهید. in /var/www/html/kaleme.com/wp-includes/functions.php on line 6031

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.