سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic
  • صفحه اصلی
  • » «چشم بیمار» دوست و «پند» واعظ شهر...
» وظیفه حکومت در برابر «چشم» و «قلب» یک ملت

«چشم بیمار» دوست و «پند» واعظ شهر

چکیده :کسی به ریخت و پاش های بیت المال برای گرفتن عکس های یادگاری در "بیمارستان دولتی" گلایه نمی کند. اما رسانه هایی که طی هشت سال غارت و چپاول بیت المال تنها تلاششان این بود که اختلاس سه هزار میلیارد تومانی کش نیاید، "دلواپس" بیت المال می شوند و غصه هزینه های درمانی اسیران در بند حکومت را می خورند. لابد نمی دانند - و یا خود را به ندانستن می زنند - که نه تنها کلیه هزینه های درمانی محصورین در این ۴ سال و نیز هزینه های زندان اختر توسط خود محصورین پرداخت شده است، بلکه زندانبان کینه جو حتی در پرداخت حقوق بازنشستگی نخست وزیر این مملکت نیز سنگ اندازی کرده است....


کلمه – حامد آرین:

طی بیش از سه سال از حصر غیرقانونی و غیرشرعی میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی این عزیزان چند بار به دلایل متفاوت ناشی از شرایط حصر، سن، فشارهای روحی و … برای درمان به بیمارستان منتقل شده و تحت معالجه و درمان قرار گرفته اند.

درمانی که گاه آنقدر انجام آن به درازا کشیده می شود که خانواده طاقت از کف می دهد و در نامه ای و پیامی گاه به صورت مشروح درباره وقایع این سالها به ریاست جمهور و گاه رو در رو با روحانیون و مراجع عظام درقم درخواست می کند تا شاید مسئولان و زندانبانان به وظایف خود در قبال آنان عمل کنند یا پزشکان متخصص و متعهد را گریزی نمی ماند جز نوشتن و امضای نامه های خصوصی حاوی هشدار درباره عواقب ناشی از عدم رسیدگی به وضعیت محصوران؛ شاید که زندانبان قدمی برای درمان آنان بردارد.

اما سوالی که مطرح است، این است که آیا ارائه خدمات پزشکی به افرادی که بدون محاکمه و قانون در حصر قرار گرفته اند، از وظایف زندانبان هست یا نه؟ و آیا اگر بخشی از این وظیفه انجام شود، منتی بر زندانی و خانواده اش حساب می شود؟

بر اساس پروتکل های بین المللی، کنوانسیون ژنو، قانون جمهوری اسلامی و موازین شرعی، دسترسی به پزشک متخصص، دارو، مراکز بهداشتی و پزشکی از حقوق اولیه اسیران و زندانیان است و بر اساس ماده صد و دو آیین نامه سازمان زندان ها، حداقل ماهی یک بار باید زندانیان مورد معاینه و تست های پزشکی قرار بگیرند. حکومت مسئول پرداخت هزینه های پزشکی زندانیان است و این خدمات باید بدون تبعیض در اختیار همه زندانیان قرار گیرد.

طی سال های گذشته فتح بابی در سازمان زندان ها شده که زندانیان سیاسی و محصوران در بند وزارت اطلاعات، با نامه و درخواست کتبی قادر به دریافت خدمات پزشکی شده و برای این خدمات باید هزینه آن را شخصا پرداخت کنند. این موضوع که به طور غیرقانونی به زندانیان و خانواده آنان تحمیل می شود، ظلم مضاعفی است که از سوی سازمان زندان ها و وزارت اطلاعات در حال انجام است.

عدم اطلاع رسانی درست و بموقع و ارائه دیرهنگام خدمات پزشکی نیز طی سال های اخیر ظلم دیگری برای خانواده ها به ارمغان آورده که علاوه بر اضطراب ناشی از داشتن عزیزی در بند، نگرانی از سلامت آنان نیز یکی از دغدغه های همه روزه خانواده ها شده است.

در این میان شاید میرحسین موسوی، زهرا رهنورد و مهدی کروبی از شرایط ویژه ای برخوردار باشند، چرا که این عزیزان حتی از حداقل حقوق یک زندانی نیز بی بهره هستند. آنان نه تنها مسئول پرداخت هزینه های زندان خانگی خود هستند بلکه از حق ملاقات معمولی، چکاپ ماهانه، شرکت در مراسم عزاداری نزدیکان و … نیز محروم شده اند و لاجرم باید با پادرمیانی و رایزنی (و گاهی فریاد از این ظلم) خدمات لازم و ضروری برای سلامت جسم و جانشان را دریافت کنند.

طی سه سالی که گذشت، رسانه های وابسته به اقتدارگرایان در اشاعه هر دروغی نسبت به محصوران سه گانه کوتاهی نکردند و گاه آنقدر به افراط کشیده شدند که حتی هزینه عمل جراحی و نگه داری این عزیزان در بیمارستان نیز برای آنان به سوژه ای قابل طرح تبدیل شد و تلاش کردند از این طریق به رسالت دروغ پردازی خود ادامه دهند.

اما همین رسانه هایی که از ارائه ابتدایی ترین خدمات پزشکی به محصوران سه گانه فغان و فریاد سر می دهند و دل نگران بیت المال می شوند، طی دو هفته ای که گذشت صفحات خود را به عکس ها و مطالب “یک عیادت” اختصاص داده بودند و با آب و تاب خبر یک “جراحی” را آنقدر نگاشتند و به تصویر کشیدند که این سوال در برابر افکار عمومی قرار گرفت که مگر در مملکت خبر دیگری نیست که همه توجهات فقط به یک “سمت” متمایل شده؟

رسانه هایی که طی هشت سال غارت و چپاول بیت المال تنها تلاششان این بود که اختلاس سه هزار میلیارد تومانی کش نیاید که نکند غبار غم بر چهره دزدان و غارتگران بنشیند، اینک برای اینکه دولت روحانی بعد از این همه عسر و حرجی که به میرحسین و و رهنورد و کروبی رفته، برای یک رسیدگی ساده پزشکی خود را موظف به تامین سلامت زندانی حاکمیت می داند، شیون و زاری سر می دهند و “دلواپس” بیت المال می شوند و غصه هزینه های درمانی اسیران در بند حکومت را می خورند.

آنها لابد نمی دانند – و یا خود را به ندانستن می زنند – که نه تنها کلیه هزینه های درمانی محصورین در این ۴ سال و نیز هزینه های زندان اختر توسط خود محصورین پرداخت شده است، بلکه زندانبان کینه جو حتی در پرداخت حقوق بازنشستگی نخست وزیر این مملکت نیز سنگ اندازی کرده است… شرح این ملاطفت ها بماند برای بعد.

عمل جراحی چشم میرحسین توسط یک پزشک مورد اعتماد و حاذق در یک کلینیک تخصصی آن هم با هزینه شخصی محصورین، به جای قرق کردن یک بیمارستان دولتی و در عسر و حرج قرار دادن مردم عادی، شاید کوچک ترین کاری است که زندانبان می توانست برای کسی که هشت سال مدیریت سخت ترین سال های کشور را بر عهده داشت انجام دهد؛ “چشم بیمار”ی که دل های ملتی را نگران کرده و دست ها را به دعا به درگاه یگانه ای بلند کرده و “یا من اسمه دواء و ذکره شفاء” را بدرقه راه او کرده.

میرحسین را بیش از نصف روز نمی توانند در هیچ بیمارستانی نگه دارند، مبادا علاقه مندان به “قلب” و “چشم” ملت برای کسب خبر از سلامتش و دیداری ولو کوتاه و در کنار زندانبان برای آنان که فقط می خواهند او از “مردم” به دور باشد زحمت بیافرینند و کنترل موج علاقه مندانش از توان تیم حفاظت فراتر باشد و بار دیگر “خار چشم” بدخواهان شود. اما چاره ای ندارند که دیگری را روزها برای جراحی ای که “جای نگرانی ندارد” در بستر نگه دارند تا شاید بتوانند “انصاری” از طبقات مختلف برای عیادتش به صف کشند و صدها هزار نفر را به این بهانه در عیادت همان اینترنتی که باید محدودش کنند، به مجیزگویی وادارند.

ارائه خدمات به بیمار، اولین و بدیهی ترین وظیفه زندانبان و یک حکومت است. در مقابل، کسی نمی پرسد چرا همه امکانات یک “بیمارستان دولتی” بیش از سه ماه است در خدمت کالبدی قرار گرفته که بارها تیم پزشکی نسبت به احتمال هشیاری اش ابراز ناامیدی کرده اند. اما مردم خواهند پرسید: چرا در ارائه خدمات پزشکی به نخست وزیر هشت سال دفاع مقدس و رییس مجلس یک کشور، کسی که سابقه حبس در دو رژیم را در کارنامه خود دارد، کوتاهی می کنید؟

کسی به ریخت و پاش های بیت المال برای گرفتن عکس های یادگاری در “بیمارستان دولتی” گلایه نمی کند، که این مبالغ در برابر غارتی که طی سال های اخیر از بیت المال شده عددی نیست. اما پرسش گری از بی تفاوتی نسبت به سلامت “ثلاثه محصوره” از ابتدایی ترین حقوق ملتی است که در اثر بی بصیرتی حاکمانشان همه این سال ها در سختی و محاصره و تنگنا بوده است.

میر ما در حصر است و آنان که برای سلامتی اش بر آش های نذری خود نام او را مزین کرده بودند در بندی دیگر، تا شاید بتوانند نذورات حکومتی را برای سلامتی دیگری رسانه ای کنند و گوسفندها را نیز برای “نمایش قدرت” به ذبح ببرند و سفره های رنگارنگ در سراسر کشور برپا کنند و میراث خواران انقلاب را بر سر آن بنشانند تا یادمان نرود آنان که خون به دل آن “امام سفر کرده” کردند، از کدامین قبیله بودند و آن که پندش هم “آزار دهنده” بود، “واعظ” کدام شهر بود.



Deprecated: پروندهٔ پوسته بدون comments.php از نگارش 3.0.0 که جایگزینی در دسترس نداردمنسوخ شده است. لطفاً یک قالب comments.php در پوستهٔ خود قرار دهید. in /var/www/html/kaleme.com/wp-includes/functions.php on line 6031

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.