سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic
  • صفحه اصلی
  • » پای درد دل جانبازان؛ جنگ برای آنها هنوز تمام نشده است...
» جنگ برای آنها ردی از درد به جا می‌گذارد که تا همیشه ادامه دارد...

پای درد دل جانبازان؛ جنگ برای آنها هنوز تمام نشده است

چکیده :جنگ برای بعضی ها ردی از خود به جا می گذارد که تا همیشه ادامه دارد. تو می توانی رد درد را بگیری و به آنان برسی. برای آنها که فرزندی یا پدری را از دست دادند، برای آنانی که پا و دست خود را در میدان مین جا گذاشتند، جنگ هنوز ادامه دارد. جنگ را پایانی نیست. برای رنج های ااین جانبازان هم پایانی نیست....


کلمه – گروه اجتماعی: جنگ برای خیلی ها فقط شروع شد. برای آنانی که پا و دست خود را در میدان مین جا گذاشتند. برای آنان که که گاز سمی و شیمیایی استنشاق کردند. ریه های آنان ماند در جبهه، برای همیشه. برای آنها که فرزندی یا پدری را از دست دادند، برای آنها جنگ هنوز ادامه دارد. جنگ برای بعضی ها ردی از خود به جا می گذارد که تا همیشه ادامه دارد. تو می توانی رد درد را بگیری و به آنان برسی.

حمید را اما می توانی از صدای خس خس سینه اش پیدا کنی. صدایی که با او سالهاست که عجین است. همسرش می گوید که قبل تر ها این طور نبود خیلی بهتر بود. حالا می گوید که خوبم ولی صدای سینه اش و رنگ صورتش چیز دیگری می گوید.

می پرسم مشکلی ندارید؟ حمید بلافاصله می گوید: نه، خدا رو شکر، همه چیز هست.

اما مگر می شود با خرج گران زندگی و داروها و درمان و یک حقوق بازنشستگی، زندگی کم و کسر نداشته باشد؟

مهدی جانباز قطع نخاعی که از سال 61 جانباز شده است راحت تر سخن می گوید. او برای کلمه نوشته است: “سربازان وطن را فقط با شعار اداره می کنند و دیگر هیچ. سربازان این آب و خاک از سپاهی، بسیجی و سرباز، نه برای نام و نان به جنگ رفتند و نه برای دنیا. ما برای جانبازی در راه وطن بدون هیچ اجباری راهی جبهه های جنگ شدیم، اما پس از بازگشت، با تن هایی مجروح، جسمهایی تکه تکه و روانیِ آسیب دیده از 8 سال جنگ بی امان با اندک ملزومات جنگی در برابر انبوهِ جنگ افزار دشمنِ تا دندان مسلح، به خانه و کاشانه ای بازگشتیم که زیر بار تورم وگرانی، چیزی جز تلی از مشکلات برایمان نداشت. رسیدگی بنیاد شهید فقط در حد شعار بود و بس. همین شما را کفایت خواهد کرد که بدانید هنوز پس از سی و چند سال در مجلس شورای اسلامی بحث می کنند که درمان ایثارگران باید توسط چه ارگانی انجام شود. قانون حالت اشتغال، قانون بازنشستگی بسیجیان و سربازان، قوانین مناسب سازی محیط های عمومی اجرائی نشده است. جانبازان و معلولین جنگ هنوز نمی توانند از وسائل نقلیه عمومی، پارکها، کتابخانه ها، مراکز آموزشی، مراکز درمانی و سایر اماکن عمومی استفاده کنند.

قانون جامع حمایت از ایثارگران اجرائی نشده است. ویلچر یک جانباز قطع نخاع را هر 3 سال تعویض می کنند و ویلچر حمام او را هر پنج سال. ویلچر 20 کیلو گرم وزن دارد و ما 33 سال است که 20 کیلو گرم اضافه بار می کشیم این درحالی است که ویلچر سبک سالهاست در دنیا وجود دارد (به وزن 7 کیلوگرم !). لوازم کمک توانبخشی وتفریحی در حد صفر است. به نظر شما، چند هتل در ایران وجود دارد که می تواند استاندارد معلولین داشته باشد؟ یک سرویس بهداشتی در کل طول راههای بین شهری ایران در این 35 سال برای جانبازان ساخته نشده است. هنگام سفر، یک معلول که با ویلچر تردد می کنند در طول مسیر چه باید بکند؟

شما به من بگوئید کسانی که در راه وطن دو دست، دو پا و دو چشم خود را از دست داده اند یا قطع نخاع شده اند یا مشکلات اعصاب و روان پیدا کرده اند، چقدر ارزش دارند؟ آیا ارزش یک سرباز که جسم و روحش را برای وطن و در راه وطن می گذارد از یک فوتبالیست کمتر است؟ دولت به فوتبالیست های مملکت میلیاردی پول می دهد. بیایید و بپرسید، حقوق یک فرد دو چشم نابینا یا قطع نخاع از گردن چقدر است؟ چقدر می تواند از امکانات مملکت استفاده کند؟ ”

جنگ را پایانی نیست. برای رنج های مرتضی هم پایانی نیست. او درد می کشد. اما نه جسمش. برای او هر شب، شب عملیات است. صداهای خمپاره و توپ بیچاره اش کرده است. صدا. صدا و انفجار. به او می گویند موجی.

کودک دو ساله اش را روی دست گرفته و آورده است بنیاد شهید و جانبازان کرج. در یکی از همین حمله ها که توی سرش غوغا به پا کرده بوده، کودک دو ساله اش را که خواب بوده بلند می کند و به خیال آن که گلوله نارنجکی را پرتاب می کند، به دیوار می کوبد. دست و پا و دنده کودک از چند جا شکسته است. جنگ برای مرتضی تمام نشده است.

ایرنا در گزارشی از جانبازان نوشته است: سلطان مراد طاهری مقدم اردلی که در سال 65 در عملیات کربلای 5 به درجه جانبازی نائل آمده، می گوید: پس از اصابت ترکش در منطقه علاوه بر موج گرفتگی ناشی از انفجار، از ناحیه ران چپ و گوش آسیب دیدم، هنوز از منطقه خارج نشده بودم که دشمن منطقه را بمباران شیمیایی کرد.

وی که از بیماری های ریوی و پوستی ناشی از این بمباران سالهاست رنج می برد، ادامه می دهد: قلب، تیرویید، کبد و کلیه هایم به علت بروز مشکلات داخلی و عوارض ناشی از کاربرد تجهیزات شیمیایی دشمن، به شدت آسیب دیده به طوریکه اکنون به دلیل دردهای فراوان نیاز به جراحی کلیه دارم؛ دردهایی که با مرفین نیز آرام نمی شود.

اردلی اضافه می کند: فشار خون، افسردگی، غش و بی قراری و کلافگی و غیر عادی راه رفتن از دیگر عوارضی است که سالها با آنها دست و پنجه نرم می کنم و از آنها بدتر، حالت های تهاجمی است که در برخی موارد بر من عارض می شود و دیگر تحمل خشونت و بدرفتاری ها حتی بلند صحبت کردن ها را ندارم و به طرف مقابل حمله ور می شوم.

این جانباز اعصاب و روان با بیان اینکه این حالت تهاجمی ناخودآگاه و غیر قابل کنترل است، ادامه می دهد: بسیار پیش آمده که پس از گذر از این مرحله از کرده خود پشیمان می شوم و از طرف مقابل عذرخواهی می کنم.

اردلی که مجرد است و اکنون با والدین پیر خود زندگی می کند، می گوید: هزینه های بالای درمان عرصه را بر من تنگ و فشار مضاعفی را وارد کرده است.

این جانباز اردلی که دبیر ریاضی است با بیان اینکه دارای دفترچه بیمه خدمات درمانی است، ادامه می دهد: با این دفترچه قادر به پرداخت هزینه های دارو و درمان خود نیستم، بیمه تکمیلی نیز نیستم ، به فرض اینکه جانباز نباشم، انسان که هستم، آیا نباید برای درمان مشکلات جسمی و روحی خود بتوانم از خدمات بیمه تکمیلی بهره بگیرم؟

رای کمیسیون ماده 16 برگه ای بیش نیست

اردلی با بیان اینکه به دلیل عدم رسیدگی به مشکلاتم طبق قانون به کمیسیون ماده 16 شکایت کردم، می افزاید: طبق قانون، بنیاد شهید باید با موافقت ولی فقیه یا نماینده ایشان، کمیسیونی را به نام کمیسیون رسیدگی به شکایات جانبازان (کمیسیون ماده 16) با ترکیب تعیین شده تشکیل و نسبت به رسیدگی به شکایات جانبازان از عدم اجرای صحیح این قانون در دستگاه اقدام کند.

وی با اشاره به اینکه تصمیمات کمیسیون قطعی و لازم الاجراست و اجرا نکردن به موقع آن خلاف قانون محسوب شده، ادامه می دهد: رای صادر مبنی بر پرداخت معوقات حقوق حالت اشتغال من از سال 76 لغایت 83 مورد بی توجهی قرار گرفت و تاکنون اجرا نشده، همه مراکزی که به آنها مراجعه می کنم، می گویند این رای غیرقانونی است هرچند مرا نیز مورد تمسخر قرار می دهند که تو دیوانه بودی در سن 13 سالگی به جبهه رفتی!

داروهای خارجی بهتر است

این جانباز 41 ساله با بیان اینکه داروهای خارجی ویژه جانبازان اعصاب و روان و شیمیایی بهتر از داروهای ایرانی است، می افزاید: قرص های ایرانی را باید به تعداد زیاد مصرف کرد در حالی که یک عدد قرص خارجی اثر پنج قرص ایرانی را دارد.

وی که از اسپری های ریه برای درمان مشکلات تنفسی خود استفاده می کند، می افزاید: با پدر پیرم به کشاورزی می روم در حالیکه گرد و خاک برای من سم و مضر است.

از رفتن به جبهه پشیمان نیستم

اردلی با اشاره به مشکلات فراوان خود در زمینه اشتغال، درمان یادآور می شود: هرگز از رفتن به جبهه پشیمان نیستم، زیرا بر اساس باورهای خود به این کار تن دادم، اما برخی موارد از اینکه در اوج پاکی و در سنین پایین شهید نشدم گلایه مندم.

وی جدا از برخوردهای توهین آمیز بسیاری از نهادها و سازمان ها با جانبازان، از برخوردهای خوب مردم با این قشر از جامعه قدردانی کرده و می گوید: آنها ما را شهدای زنده می نامند.

طبق آخرین آمار منتشر شده در سال 92، اکنون حدود 505 هزار جانباز از دوران جنگ تحمیلی در کشور با مشکلات ناشی از معلولیت دست و پنجه نرم می کنند.

این افراد به همراه اعضای خانواده، تقریبا دو میلیون از جمعیت ایران را تشکیل می دهند که وجود این تعداد از جانبازان و خانواده های آنان که نیاز به حمایت های درمانی و مالی از سوی مسوولان دارند، لزوم نگاهی مسوولانه تر به موضوع را می طلبد.

هیچ عقل سلیمی و هیچ کشوری چنین کسانی را که به خاطر دفاع از مملکت به این وضعیت دچار شدند، در مشکلات زندگی رها نمی کند و این رویه حتی تا امروز برای کهنه سربازان جنگ جهانی دوم در کشورهای غربی رعایت می شود.”

جنگ برای بعضی ها فقط شروع شد. جنگ آنان ادامه دارد و درد همراه همیشگی شان شد.



Deprecated: پروندهٔ پوسته بدون comments.php از نگارش 3.0.0 که جایگزینی در دسترس نداردمنسوخ شده است. لطفاً یک قالب comments.php در پوستهٔ خود قرار دهید. in /var/www/html/kaleme.com/wp-includes/functions.php on line 6031

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.