سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic
  • صفحه اصلی
  • » از وبلاگها/ روزهای ایستادگی شما بر سر عهد، بیش از هزار است...

از وبلاگها/ روزهای ایستادگی شما بر سر عهد، بیش از هزار است

چکیده :نخست نمی فهمیدیمت؛ بیست سال فاصله بین ما بود. تو اهل جنگ بودی و خیبر و جزیره مجنون و ما نسلی بودیم که فقط داستان خیبری ها را شنیده بود و هنوز هیچ از ایستادگی شان نمی دانست. کم کم فاصله هایمان کم شد و بهم نزدیک تر شدیم تا 22 خرداد 88 که باهم یکی شدیم. تو شدی از ما و ما شدیم ازتو؛ به قول خودت میلادت همان روز شد؛ 22 خرداد 88. گفتی "اسیر این صحنه آرایی خطرناک نمی شوی" ونامه ات خطاب به مراجع با "انا لله و انا علیه راجعون" آغاز کردی که از مرگ جمهوریت و اسلامیت نظام سخت بیمناک بودی....


وبلاگ خوابهایم- ریحانه طباطبایی:

همه از هزار می گویند، از هزار روزی که بر شما رفت. می گویند هزار روز بر سر عهد خود با مردم ایستادگی کردید. آری شما هزار روز است که نیستید، در حصرید، در بندید اما روزهای ایستادگی شما بر سرعهدتان با مردم بیش از هزار روز است. آن روزهای سبز، آن روزهایی که احساس خطر کردید و آمدید تا کشور را از بحرانی که دچارش شده بود نجات دهید، با مردم عهد و پیمان بستید و بر سر آن عهد ایستادید.

میر دربندم؛

همان روزی که سید محمد خاتمی فریاد زد ” زنان، مردان، جوانان و ملت شریف و بزرگوار ایران ؛ اینک فرزند دیگر آرمان و ایمان شما، آنکه به عظمت ایران می اندیشد، آنکه قلبش برای سربلندی ایران و حرمت و کرامت ایران می تپد با عزم خدمت استوار به صحنه امده است؛ مهندس میرحسن موسوی” با مردم عهد بستی که تا آخر بایستی. از این رو دروغ و دورغگو را بر نتابیدی و رو به سوی دوربین چشم در چشم میلیون ها ایرانی افشایش کردی، می توانستی همان زمان عافیت طلبی پیشه کنی و سهم خود را از قدرت بگیری، اما نکردی و گفتی:” درمقابل یک پدیده شگفت آوری قرار داریم که می تواند رو به دوربین به شما نگاه کند و سفید را سیاه بگوید …..روایتی خواندم در سیره حضرت رسول که حکومت نباید به مردم دروغ بگوید، نباید به مردم ظلم کند و باید وعده ای که داده وفا کند…آیا برای دو روز در پستی ماندن درست است که به مردم دروغ بگوییم….”

میردربندم؛

بیست سال بود که نبودی، اما هنگامی که احساس خطرکردی، بوم نقاشی و رنگ هایت را از خانه بیرون آوردی، دیگر گوشه نشینی را جایزندانستی، شهر خاکستری شده بود، آسمان سرزمینت دودی رنگ بود، باید شهر به شهر قلم مو دستت می گرفتی و آسمان و کوچه ها را رنگ میزدی. آسمان آبی می خواستی با دیوارهای سبز و چهره های سرخ.

نخست نمی فهمیدیمت؛ بیست سال فاصله بین ما بود. تو اهل جنگ بودی و خیبر و جزیره مجنون و ما نسلی بودیم که فقط داستان خیبری ها را شنیده بود و هنوز هیچ از ایستادگی شان نمی دانست. کم کم فاصله هایمان کم شد و بهم نزدیک تر شدیم تا 22 خرداد 88 که باهم یکی شدیم. تو شدی از ما و ما شدیم ازتو؛ به قول خودت میلادت همان روز شد؛ 22 خرداد 88. گفتی “اسیر این صحنه آرایی خطرناک نمی شوی” ونامه ات خطاب به مراجع با “انا لله و انا علیه راجعون” آغاز کردی که از مرگ جمهوریت و اسلامیت نظام سخت بیمناک بودی.

دست در دست بانو، هم قسم با شیخ شجاعمان مهدی کروبی، قدم در راه سختی گذاشتی. بازداشت یاران بود و پرپر شدن جوانان سرزمینت. هم پیمانانت را یک به یک پشت میله ها بردند و تو نهراسیدی. روزها پشت هم رفت و تو و ما هیچ کدام از عهدی که بستیم عقب ننشستیم. زندان بود و انفرادی و بازجویی و هراس و بیم، اما حضور تو، مهدی کروبی و زهرا رهنورد امید بود و امید. از ما خواستی زندگی کنیم و مبارزه را نیز بخشی از زندگیمان قرار دهیم. مرد نقاش به زندگی بیش از هرچیزی امیدوار است.

روزها گذشت و گذشت و هر روز را با تدبیر و امید پشت سر گذاشتیم تا نوبت به بهار عربی رسید، مصر شلوغ بود و مردمش در مقابل دیکتاتور ایستاده بودند. شماها خواستید که 25 بهمن در همبستگی با مردم مصر به خیابان بی آییم. ما آمدیم و شما نیامدید، نیامدن شما نه از بد عهدی که به سبب آن میله هایی بود که بر سر کوچه کشیدند و قفلی بود که بر در خانه زدند. از آن روز هزار روز شروع شد. هزار روز به علاوه تمام هزار روزهای پشت سر که ایستادید و ایستادیم.

از آن روز باید به تدبیر جدیدی می اندیشیدیم بی شما که همراه بودید و یاور و نقشه راه می کشیدید. روزهای سختی برما گذشت. هربار بابت هرقدم باید می اندیشیدیم که آیا میرمان و شیخمان و بانویمان راضی هستند یا نه. همیشه دنبال نشانه ای از شما بودیم. گفتید گزارش یک آدم ربایی را بخوانید تا از احوال ما با خبر شوید، گزارش یک آدم ربایی نایاب شد، خط به خطش را خواندیم تا بدانیم چه می کنید. گفتید سلام مرا به مردم برسانید، هزار هزار سلام بود که روانه اختر شد.

روزها گذشت و گذشت، ما مجبور شدیم خودمان به تنهایی نقشه راه را بکشیم. صندوق های رای را دوباره برگزیدیم که شما هیچ، جز آزادی و سربلندی ایران نمی خواستید. مردی را برگزیدیم که قول داد این آرزوها را برآورده کند.

حالا هزار روز شده است؛ هزار روز از نبودنتان وگرنه هزار هزار روز است که از ایستادگی تان بر سر عهد و پیمانتان با مردم می گذرد. می دانم این هزار روز برای شما هیچ است تا زمانیکه عمادها، بهاره ها، مریم ها، حسن ها، مصطفی ها، امیدها، حسین ها، بهزاد ها، مجید ها و صدها تن از جوانان این سرزمین در بند هستند. شما به هزار روز خود فکر نمی کنید بلکه منتظر پایان بیش از هزار روز از اسارات جوانان و مردان و زنان این سرزمین هستید. تا زمانیکه خرافه هست و جهل، تا زمانیکه زندان هست و بند، تا زمانیکه شلاق هست و بی عدالتی این هزار روز برای شما هیچ است.

هزارمین روز نبودنتان مصادف شده است با تاسوعا و عاشورای حسینی؛ این روزها بسیار از بی وفایی کوفیان می گویند؛ خواستم بگویم ما بی وفایی نکردیم. ایستادیم بر سرعهدمان با شما، تا ایران را از درغگو پس بگیریم و به اهلش بسپاریم. شاید آنکس که امروز مسوولیت گرفته تمام و کمال آن نباشد که ما می خواستیم اما می تواند حداقل بخشی از آرزوهای ما و شما را محقق سازد.می دانم که گفتیم ایران قیامت می شود، اما می دانم که شما تمام تلاشتان را کردید تا ایران قیامت نشود و ما هم بر همین عهد ایستادیم. نخستین عهدمان نجات ایران بود؛ حالا نوبت عهد بعدیست. آزادی شما و تمام همراهان در بندمان و در این راه صبر می کنیم که رسالت زینب بر دوش ماست.

 



Deprecated: پروندهٔ پوسته بدون comments.php از نگارش 3.0.0 که جایگزینی در دسترس نداردمنسوخ شده است. لطفاً یک قالب comments.php در پوستهٔ خود قرار دهید. in /var/www/html/kaleme.com/wp-includes/functions.php on line 6031

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.