سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic
  • صفحه اصلی
  • » دروغ ممنوع/ احمد زیدآبادی؛ محبوس برای پرسشگری از رهبری...

دروغ ممنوع/ احمد زیدآبادی؛ محبوس برای پرسشگری از رهبری

چکیده :احمد زیدآبادی یکی دیگر از نمونه هایی است که شرح وضعیت او، دروغ نماینده‌ی رهبری را برملا می کند. این روزنامه نگار برجسته نیز سابقه پرسشگری و نامه نگاری به رهبری در پرونده خود دارد. همان جرمی که توانست محکومیتی سنگین برایش به ارمغان بیاورد. او به اتهام اجتماع و تبانی و اخلال در امنیت کشور به پنج سال حبس تعزیری، و به جهت تبلیغ علیه نظام از طریق در اختیار گذاشتن مطالب و اخبار تحت پوشش تحلیل، به یک سال حبس تعزیری، محرومیت مادام‌العمر از هر گونه فعالیت سیاسی و شرکت در احزاب و هواداری و مصاحبه و سخنرانی و تحلیل حوادث، به صورت کتبی یا شفاهی و پنج سال تبعید به شهرستان گناباد محکوم شد....


در سومین سالگرد 13 خرداد 88، روز دروغ ممنوع، روزی که میرحسین موسوی همه ی دروغگویان حاکمیت را به سکوت فراخواند، محمدحسن رحیمیان از نمایندگان ولی فقیه ادعا کرده که رهبری در سال ۸۸ دستور آزادی کسانی را که اتهامشان توهین به رهبری بوده، صادر کرده است. این دروغ بزرگ در حالی مطرح شده که بسیاری از زندانیان سیاسی پس از انتخابات به اتهام توهین به رهبری محاکمه و زندانی شده اند و هنوز تعدادی از آنها در زندان اند.

احمد زیدآبادی یکی دیگر از نمونه هایی است که شرح وضعیت او، دروغ نماینده‌ی رهبریرا برملا می کند. این روزنامه نگار برجسته نیست سابقه نامه نگاری به رهبری در پرونده خود دارد. همان جرمی که توانست محکومیتی سنگین برایش به ارمغان بیاورد. او به اتهام اجتماع و تبانی و اخلال در امنیت کشور به پنج سال حبس تعزیری، و به جهت تبلیغ علیه نظام از طریق در اختیار گذاشتن مطالب و اخبار تحت پوشش تحلیل، به یک سال حبس تعزیری، محرومیت مادام‌العمر از هر گونه فعالیت سیاسی و شرکت در احزاب و هواداری و مصاحبه و سخنرانی و تحلیل حوادث، به صورت کتبی یا شفاهی و پنج سال تبعید به شهرستان گناباد محکوم شد.

احمد زیدآبادی روزنامه‌نگار و دبیر کل سازمان دانش آموختگان ایران اسلامی است. او فعالیت روزنامه‌نگاری را از سال ۱۳۶۸ با همکاری در روزنامه اطلاعات شروع کرد و با روزنامه همشهری و روزنامه‌های اصلاح‌طلب پس از دوم خرداد و هفته نامه شهروند امروزنیز همکاری داشت. او اینک عضو هیئت مدیره انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران و عضو شورای سیاست‌گذاری سازمان ادوار تحکیم وحدت و دبیرکل این سازمان نیز هست. او در سال ۱۳۷۹ به جرم تبلیغ علیه نظام، تشویش اذهان عمومی و اقدام علیه نظام ۱۳ ماه در زندان به سر برد. بعد از انتخابات ریاست جمهوری دهم در روزبیست‌وسوم خرداد ماه، نیروهای امنیتی با حمله به منزل احمد زیدآبادی، او را بازداشت کردند.

یکی از نزدیکان زید آبادی نقل کرده بود که بازجویان به آقای زیدآبادی گفته اند که باید از رهبری بابت اینکه مقابل اسمش کلمه «معظم» را ننوشته است عذرخواهی کند. اما او جرم بیشتری هم دارد و آن پرسیدن چند سوال کلیدی از رهبری است.

فروردین 1386 او در یادداشتی دو پرسش اساسی از رهبری را مطرح کرده بود. پرسیده بود که به چه علت شرعی، عقلی، قانونی و یا عرفی و بر اساس کدام مصلحت عمومی، پرسش علنی از رهبری و یا نقد گفته‌ها و عملکرد وی، عملا در جامعه ایران ممنوع است؟

توضیح داده بود که از نقطه نظر شرعی می‌دانیم که حتی انبیا و اولیای خداوند که در نزد ما از منزلت معنوی بی‌مانندی برخوردارند، هیچگاه افراد جامعه و از جمله پیروان خود را از به چالش کشیدن رفتار و گفتار خود بر حذر نداشته‌اند و سیره پیامبر اسلام و خلفای راشدین بخصوص امیرالمومنین علی نیز نشان می‌دهد که آن بزرگان، هیچگاه در مقابل تندترین برخوردهایی که افراد عادی جامعه با آنها داشته‌اند، شدت عمل نشان نداده‌اند و اگر هم از تعرض لفظی بی‌ادبانه و بی‌موردی به خشم آمده‌اند، کلام را با کلام پاسخ داده‌اند و نه با تشکیل پرونده و ارجاع به قاضی و وضع مجازات.

زیدآبادی از حساسیت‌های نظام سیاسی کشور در باره هرگونه انتقاد و یا پرسش از رهبری به خوبی آگاه بود و می‌دانست که ورود به این حیطه، عبور از خط قرمز نانوشته ای است که عملا در کشور ما اعمال می‌شود. اما با شهامت از این خط قرمز گذشت و سال هاست که تاوانش را هم پس می دهد.
او به نقد شرعی و عرفی و قانونی نقد از رهبری پرداخت و باز پرسید : وقتی که هیچ مبنای شرعی، عقلی، قانونی و عرفی برای منع نقد رهبری و پرسش از وی وجود ندارد، چرا کارگزاران امنیتی و قضایی نظام، در مورد کوچکترین اشاره غیر مستقیمی در گفته‌ها و نوشته‌های افراد به مواضع رهبری تا این اندازه سخت می‌گیرند و آن را ذنب لایغفر می‌پندارند؟
و سوال را فراتر برد و گفت ”

آیا رفتار آنان در این باره، مورد تایید رهبری است؟ اگر هست، بر اساس کدام حجت شرعی و یا عقلی؟ و اگر نیست چرا این موضوع علنی و صریح اعلام نمی‌شود تا هم راه نقد اصولی و منطقی گشوده شود و منتقدان احساس امنیت کنند و هم کارگزاران نظام امکان سوء استفاده از این مساله را پیدا نکنند؟ ”

این روزنامه و تحلیلگر مسایل سیاسی به این همه بسنده نکرد و پرسیده بود که آیا از نظر رهبری، یک ایرانی بر مبنای مطالعات خود، نمی‌تواند ارزیابی متفاوتی نسبت به ایشان از شرایط کشور داسته باشد؟ و اگر ارزیابی متفاوتی داشت، نباید از حق بیان آن برخوردار باشد؟ اگر یک ایرانی بر اساس تجربه و نگاه خود، کشور را در معرض خطر ببیند، آیا می‌توان او را به دلیل نگرانی‌اش از آینده، مجرم و شریک دشمن دانست و به ترس و رعب متهم کرد؟

سوالات احمد زید آبادی هیچگاه پاسخ داده نشد، اما به ازای این پرسشگری احکام سنگینی برای وی در نظر گرفته شد. احکامی که وی را مادام العمر از نوشتن محروم می کند تا درس عبرتی باشد برای دیگرانی که گمان می کنند، می توانند از رهبری پرسش کنند و او را به چالش بکشند.



Deprecated: پروندهٔ پوسته بدون comments.php از نگارش 3.0.0 که جایگزینی در دسترس نداردمنسوخ شده است. لطفاً یک قالب comments.php در پوستهٔ خود قرار دهید. in /var/www/html/kaleme.com/wp-includes/functions.php on line 6031

یک پاسخ به “دروغ ممنوع/ احمد زیدآبادی؛ محبوس برای پرسشگری از رهبری”

  1. سبزهمدان گفت:

    احمدزيدآبادي واژه شرافت را درمفهوم واقعي ان براي ملتي معناكرد وبه حق شرف جنبش سبز لقب گرفت، احمدجان همچون شرافتمان دوستت داريم وبرايمان پر ارزشي- ياحسين ميرحسين