سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic

قصه سی و چند نفر و یک دنیا امید

چکیده : فاجعه پلاسکو به واسطه اتفاقی که برای آتش نشان ها افتاد واکنش های بین المللی را در پی دارد. فاجعه در ساعات ابتدایی روز ۳۰ دی ماه تنها در تهران بود، بعد از این ابعاد ملی پیدا کرد و حالادر جهان اخبارش مخابره می شود که چطور این فاجعه مدیریت شده است. با طولانی شدن عملیات امداد واکنش درست رسانه ای و پاسخگویی صحیح به افکار عمومی نه فقط در ایران که در دنیا اثرگذار است. حالاپلاسکو را دنیا می بیند جلوی کسانی را که در این چند روز سر برآوردند و سرنوشت نامعلوم و پیکر آتش نشان ها را برای مقاصد خود پله ساخته اند، با اطلاع رسانی شفاف بگیریم...


حمید جعفری

هفت سال پیش معدن مس و طلاسن خوزه در شهر کوپیاپو شیلی . کسب و کار معدن و تکنولوژی های آن مهم ترین حوزه فعالیت اقتصادی شیلی است. گزارش ها حاکی از آن است که صاحبان معدن شرایط ایمنی را برای کارگران فراهم نکرده اند و امکان هر حادثه ای وجود دارد. همین هم شد. سقف معدن فرو ریخت و ۳۳ نفر کارگر معدن در آن محبوس شدند. گمانه زنی های اولیه حاکی از آن بود که کسی زنده بیرون نمی آید. عملیات نجات آغاز شد و بعد از ۱۷ روز امدادگران متوجه صدایی روی مته حفاری شدند. وقتی مته را بیرون آوردند با کاغذی روبه رو شدند که روی آن نوشته بود؛ «ما ۳۳ نفر در پناهگاه، خوب هستیم.» رئیس جمهوری شیلی به محل حادثه می رود و یادداشت را جلوی دوربین رسانه ها می گیرد. و این آغاز فراخوان امید در شیلی است.

شبکه ABC خبرنگاران خود را در محل مستقر می کند، رسانه های دیگر نیز با پوشش مستقل رسانه ای لحظه به لحظه ماجرا را گزارش می دهند. در کنار رسانه ها خانواده ۳۳نفر در محل حادثه مستقر می شوند. در نزدیکی آنها درمانگاهی تجهیز شده. نیروهای نظامی و نیروی دریایی و… همراه تیم عملیات نجات شدند. کارشناسان ناسا به کوپیاپو می روند تا با توجه به شرایط معدن کاران محبوس با فضانوردان در سفرهای طولانی، مشاوره هایی در زمینه محافظت های جسمانی و روانی ناشی از حادثه به آنها ارائه کنند و فراخوان امید نه فقط شیلی را دنیا را مشغول خود می کند. ۳۳نفر را حالادنیا می شناسند. بیش از دو ماه از حبس معدن کاران گذشته است عملیات حفاری با حساسیت هرچه تمام پیش می رود و امید همچنان جاری است و هیچ کس به خودش اجازه نمی دهد با امید مردم بازی کند نه دروغی در کار است نه گمانه زنی. کسی هم روی کوه آوار عکس یادگاری نمی گیرد. روز نجات فرا می رسد قرار است یک به یک با یک قفس باریک آهنی از عمق ۷۰۰ متری زمین بیرون بیایند. دو هزار خبرنگار عملیات نجات معدن کاران را در دنیا پوشش می دهند. آنها می دانستند که خبر یعنی مردم. و نه فقط در شیلی که دنیا حتی در ایران هم اخبار نجات آنها شنیده شد. تمام سعی و تلاشی که مسئولان متولی ماجرا در شیلی برای نجات معدن کاران به کار گرفتند دو پیام روشن به مدد دیپلماسی رسانه ای داشت؛ حمایت از شهروندان شان و اهمیتی که برای معدن کاران قائل بودند به عنوان کسانی که چرخ اصلی اقتصاد کشورشان را می چرخانند.

فرو ریختن پلاسکو و سرنوشت نامعلوم آدم ها و آتش نشان ها. پلاسکو قبل از بحران، بحران و مدیریت بحران و بعد از بحران. رسانه ها قافیه را باختند و این یعنی مردم قافیه را باختند. متاسفانه تاکنون شیوه اطلاع رسانی فاجعه پلاسکو با توجه به ابعاد انسانی آن نه تنها کمکی به کنترل و مدیریت بحران نکرده که انتشار برخی اخبار از سوی ستاد بحران ساز هم شده. هنوز دیر نشده و می توان با تشکیل یک کمیته اطلاع رسانی مستقل در میان این همه هیاهوی شایعه که امید را به بازی و حتی استهزا گرفته اطلاع رسانی شفاف درباره فاجعه کرد که ارائه گزارشی شفاف به افکار عمومی حس اطمینان و اعتماد را منتقل خواهد کرد چرا که قطعاً این آخرین فاجعه شهری نیست.

فاجعه پلاسکو به واسطه اتفاقی که برای آتش نشان ها افتاد واکنش های بین المللی را در پی دارد. فاجعه در ساعات ابتدایی روز ۳۰ دی ماه تنها در تهران بود، بعد از این ابعاد ملی پیدا کرد و حالادر جهان اخبارش مخابره می شود که چطور این فاجعه مدیریت شده است. با طولانی شدن عملیات امداد واکنش درست رسانه ای و پاسخگویی صحیح به افکار عمومی نه فقط در ایران که در دنیا اثرگذار است. حالاپلاسکو را دنیا می بیند جلوی کسانی را که در این چند روز سر برآوردند و سرنوشت نامعلوم و پیکر آتش نشان ها را برای مقاصد خود پله ساخته اند، با اطلاع رسانی شفاف بگیریم.

منبع: ایران


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.