سایت خبری تحلیلی کلمهhidden pichidden pichidden pichidden pichidden pic

میلاد رحمت

چکیده :دردمندانه باید گفت که در جهان امروز از آیین این پیامبر بزرگ، شمشیری هراسناک ساخته‌اند و این شمشیر در دست برخی مسلمانان منعصب و جاهلی است که بر سر هم‌کیشان خود فرود می‌آورند. در نتیجه اسلام‌هراسی را در جهان رواج داده‌اند. اسلامی که فرصت زیستن را برای همه بشریت فراهم ساخته، و سایر ادیان و فرق و مذاهب را به‌رسمیت شناخته است، در این روزگار عرصه برای زیستن پاره‌ای از مسلمانان هم تنگ گشته است. در آن روزگار مردم خسته از حاکمان خود از ایران و روم به آیین اسلام شتافتند و پیام محمد را پذیرا شدند تا از ستم شاهان و راهبان و کاهنان و موبدان رهایی یابند؛ اما در این زمان مردم برخی از کشورهای اسلامی برای خلاصی از ستم حاکمان مستبد، و عالمان متعصب توشه مهاجرت بر دوش داشته و روانه و راهی دیار غیر مسلمانی می‌شوند. ...


کلمه – محمدتقی فاضل‌میبدی:

دندان سحر رخنه به دامان شب افکند

زان بارقه در ملک جهان تاب و تب افکند

زان رخنه یکی بارقه اندر عرب افکند

آبنای زمان را همه اندر عجب افکند (حمید سبزواری)

هر چند تاریخ ولادت پیامبر بزرگ اسلام بطور دقیق در نزد مورخان روشن نیست؛ اما عموم مورخان بر آنند که این میلاد مبارک در ماه ربیع الاول اتفاق افتاده است. راویان و مورخان از جمله کلینی در کتاب کافی و شیخ صدوق در کتاب اکمال‌الدین تاریخ تولد پیغمبر (ص) را روز دوازدهم ماه ربیع‌الاول دانسته و برخی تاریخ تولد این پیامبر گرامی را روز دوم ماه ربیع‌الاول، بعضی دیگر روز سوم، و یا روز هشتم، بعضی روز دهم و بیشتر روز دوازدهم دانسته‌اند. در میان مورخین و محدثین شیعه عده‌ای روز تولد پیغمبر (ص) را روز هفدهم ماه ربیع‌الاول نوشته‌اند.

در هر صورت در این ماه در شبه جزیره العرب کودکی پا به عرصه وجود نهاد که باعث تحولی بزرگ، نه تنها در زادگاهش، که در پهنه جغرافیا و در تاریخ آیین و اندیشه و تمدن گشت. و دو کشور پهناور آن دوران، یعنی ایران و روم را، تحت الشعاع اندیشه و اعتقاد خود قرار داد.

هر چند گرامی داشت این روز بزرگ برای مسلمین فرض است و میمون. اما این گرامی‌داشت تنها به خاطر تولد کودک در دره‌های خشک و دور از تمدن حجاز نیست؛ بلکه آن چیزی که این تولد را در تاریخ سرآمد و برجسته ساخت، بر انگیخته شدن انسانی بود که برای بشریت پیامی جاویدان داشت و به تعبیر قرآن «رحمه للعالمین» بود. و این رحمت عام، در پرتو دستگاه اخلاقی و اعتقادی‌ای بود که از جانب خداوند برای بشریت عرضه نمود. و انسان‌ها را از پرتگاه سقوط و لبه آتش (شفا حفره من النار-آل عمران /۱۰۲) نجات داد.

در این ایام مبارک و یا هفته وحدت جای این پرسش وجود دارد که مسلمانان تا چه میزان به آن روح پبام پامبر یعنی و حدت و اخلاق نزدیک گشته و یا فاصله گرفته‌اند. این تولد درخشان هنگامی برای مسلمین در این روزگار مبارک است که فرهنگ و تعالیمی که او منادی آن بود. در جامعه جاری و ساری باشد. مسلمانان در کنار هم، هم زیستی مسالمت آمیز داشته باشند. جنگ‌ها و خون ریزی‌ها پایان یافته باشد. دعوا‌ها و خصومت‌های میان مذاهب رخت بر بسته باشد. مفهمومی به عنوان دو قطب شیعه و سنی یا وجود نداشته باشد و اگر وجود دارد به عنوان دو فکر و یا دو عقیده و با دو تفسیر از اسلام که در تاریخ بشر طبیعی می‌نماید، وجود داشته باشد. اما دو فرقه مذهبی که از یک دین در حال تخاصم و تشاجر باشند، و همواره همدیگر را تکفیر و یا فتوای قتل همدگر صادر نمایند با روح دینی که این کودک در سن چهل سالگی منادی آن بود، هیچ سازگاری ندارد. هم چنان که دعواهای میان مذاهب مسیحیت چون پروتستان‌ها و کاتولیک‌ها با روح تعالیم حضرت مسیح هیچ سازگاری نداشت.

محمد (ص) پیام آور صلح و رحمت و رهایی بود. شعارش این بود: (والله یدعوا الی دار السلام (یونس /۲۵). در یغا اینکه این پیام انسانی و الهی در چرخه روزگار به دست کسانی افتاد، که از ان یا شریعتی خشک و بی‌روح ساختند و مسلمانان را از اخلاق و معنویت به دور داشتند و یا ابزار توجیه قدرت‌هایی کردند، که مانند امویان و عباسیان در مسند قدرت بنام او نشسته بودند و در عمل، در تقابل بااخلاق و آیین او قرار گرفتند. و برای بقای قدرت به هم‌کیشان خود، هم، رحم و مروتی روا نداشتند. محمد (ص) در دوران پیش از بعثت و از‌‌ همان آوان کودکی، از آداب و رسوم قوم خود تبری جست و آن نوع روابط انسانی که میان مردم، بر اساس غنا و فقر و یا غلام و برده وجود داشت و منجر به پرستش خدایان می‌شد، برنمی‌تافت. و با عقل فطری و سلیم خود نمی‌توانست، آن هنجارهای جاهلی را برتابد. لهذا ایمان، اخلاق و عدالت این سه واژه رهایی‌بخشی بود که روح آیین او را می‌ساخت. دردمندانه باید گفت که در جهان امروز از آیین این پیامبر بزرگ، شمشیری هراسناک ساخته‌اند و این شمشیر در دست برخی مسلمانان منعصب و جاهلی است که بر سر هم‌کیشان خود فرود می‌آورند. در نتیجه اسلام‌هراسی را در جهان رواج داده‌اند. اسلامی که فرصت زیستن را برای همه بشریت فراهم ساخته، و سایر ادیان و فرق و مذاهب را به‌رسمیت شناخته است، در این روزگار عرصه برای زیستن پاره‌ای از مسلمانان هم تنگ گشته است. در آن روزگار مردم خسته از حاکمان خود از ایران و روم به آیین اسلام شتافتند و پیام محمد را پذیرا شدند تا از ستم شاهان و راهبان و کاهنان و موبدان رهایی یابند؛ اما در این زمان مردم برخی از کشورهای اسلامی برای خلاصی از ستم حاکمان مستبد، و عالمان متعصب توشه مهاجرت بر دوش داشته و روانه و راهی دیار غیر مسلمانی می‌شوند. ما اگر تولد این کودک را بزرگ می‌شماریم و آن را گرامی می‌داریم، چون پیامش نجات‌بخش بود و رستگاری. او‌ زاده و بزرگ شد و مبعوث گشت تا رنج و فقر و فلاکت و ذلت وستم و بی‌خردی را از میان مردم بردارد. نه اینکه بنام او بر مسند قدرت نشینند و رنج و اسارت و ذلت مسلمانان را افزایش دهند. این تولد از این جهت مبارک است که مسلمانان در جهان عزتمند زندگی کنند. عزت نفس انسان برای پیامبر برای پیامبر (ص) در درجه بالایی قرار داشت؛ فرمود: اطلبوا الحوائج بعزّه الأنفس»؛ (حوائج و خواسته‏‌های خود را با عزت نفس طلب نمایید). در دیار مسلمانی اگر انسانی یافت شود که زندگی را از راه غیر عزت نفس می‌جوید، باید پذیرفت که بخشی از تعالیم اسلام مدفون گشته است. در پایان این سطور نگاه دو تن از شاعران نامدار ایران را در باره این کودک که جهان را متحول ساخت می‌آورم؛ یکی سعدی که عشقانه محمد ص را در قلب خود داشت:

سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی
عشق محمد بس است و آل محمد

و دیگری مولوی که بزرگوارانه و عزتمندانه محمدص را می‌ستود:

از درم‌ها نام شاهان برکنند

نام احمد تا ابد بر می‌زنند

نام احمد نام جملهٔ انبیاست

چونک صد آمد نود هم پیش ماست


دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.